Karanlıkta Birkaç Cümle

  Bir Yerin Son Günleri Bugün oturup düşündüm de, buraya geleli neredeyse iki ay olmuş. Belki biraz daha fazla, belki biraz daha az… Zamanın nasıl geçtiğini gerçekten anlayamadım. İlk geldiğim günleri hatırlıyorum. Her şey farklıydı. Ev, hava, sessizlik, geceleri duyulan sesler, sabahları uyanınca karşılaştığım manzara… Bir süreliğine hayatımın geri kalanından uzaklaşmış gibiydim. Sanki şehirde bıraktığım bütün telaşlar, düşünceler ve alışkanlıklar burada beni bulamayacaktı. Sonra günler birbirini takip etmeye başladı. Sabahları başka türlü uyanmaya, günümü başka türlü yaşamaya başladım. Buradaki düzene alıştım. Sessizliğe alıştım. Günün daha yavaş akmasına alıştım. Akşam olduğunda havanın serinlemesine, gecenin sessizleşmesine, aynı yerlere bakmaya, aynı şeyleri yapmaya alıştım. Ve fark etmeden burası bana yabancı bir yer olmaktan çıktı. Bir süre sonra “burada kalıyorum” demekten çok, “evdeyim” demeye başladım içimden. Belki de şimdi gitmek istemememin sebebi tam olarak bu. Çünkü ...

                                                                                                                                                                                                                                                                                              ...

Beni Hayat Değil, Yaşadıklarım Büyüttü Bazı insanların hayatı bir hikâyeyle başlar. Bazılarınınki ise daha ilk sayfası açılmadan mücadeleyle. Onun hikâyesi de böyle başlamıştı. 1998 yılının soğuk bir kış gününde, Adana'da dünyaya geldiğinde ailesi onun gelecekte nasıl bir hayat yaşayacağını bilmiyordu. Henüz dünyaya gelmeden önce başlayan telaş, doğumuyla birlikte daha da büyümüştü. Doktorların söyledikleri umut verici değildi. Yaşayıp yaşamayacağı bile kesin değildi. Ama o yaşadı. Belki de hayatındaki ilk mücadelesini daha ne olduğunu bile anlamadan kazanmıştı. Çocukluğu diğer çocuklarınkine pek benzemedi. Hastane koridorları, doktorlar, kontroller ve ameliyatlar onun hayatında sıradanlaşmıştı. Bir çocuğun oyunlarla, okul telaşıyla ve küçük hayallerle geçirmesi gereken yılların bir kısmı başka şeylerle geçti. O zamanlar bunun neden kendi başına geldiğini sorgulayacak yaşta değildi. Sadece yaşıyordu. Büyüdükçe bazı şeylerin farkına varmaya başladı. Hastane artık yalnızca hastane de...

  Boğazımda Kalan Düğüm Bazı insanlar hayatımıza girer ve çıkar. Bazıları ise hiç bizim olmadan, hayatımızın en uzun hikâyesine dönüşür. Benim hikâyem de böyle başladı. Yıllar önce, hayatımın yönünü henüz bulamadığım bir dönemdeydim. Okul bitmişti. Üniversiteye gidememiştim. İşim yoktu. Hayat önümde büyük ve sessiz bir boşluk gibi duruyordu. Elimde ise yalnızca birkaç hayal, biraz müzik ve zaman vardı. Sonra biriyle tanıştım. İlk başta hiçbir beklentim yoktu. Onun dertlerini dinledim. O benimkileri dinledi. Birbirimize sırlarımızı anlattık. Zamanla fark ettim ki ben onun hayatındaki küçük bir ayrıntı olmaktan çıkmış, kendi hayatımın merkezine onu koymaya başlamıştım. Ne zaman olduğunu bilmiyordum. İnsan bazı şeylerin başladığı anı hatırlayamıyor. Bir gün fark ediyorsun ki bir insanın mesajını bekliyorsun. Onun üzülmesine üzülüyor, mutlu olmasına seviniyorsun. Başka biriyle konuştuğunda içinin neden sıkıldığını anlayamıyorsun. Sonra bir gün gerçeği kendine itiraf ediyorsun. Ben onu ...

  Kendime Kalan Yol Bazen insanın hayatında öyle dönemler olur ki, nereye gittiğini bilmeden yürür. Önünde bir yol vardır ama yolun sonunda ne olduğunu göremez. Arkasına dönüp baktığında ise geçtiği yolların hiçbirinin tesadüf olmadığını anlamaya başlar. Belki bazılarını kendi seçmiştir, bazılarına ise mecbur kalmıştır. Fakat hepsi, bugün olduğu insanın bir parçası olmuştur. Ben de zaman zaman kendimi böyle bir yolun üzerinde buluyorum. Çevremde insanlar konuşuyor, hayat bir şekilde devam ediyor, herkes kendi telaşının peşinden gidiyor. Ben ise bazen bütün bu kalabalığın içinde sessizleşiyorum. Söylemek istediğim çok şey oluyor ama her düşüncenin kelimelere dökülmesi gerekmiyor. Çünkü bazı duygular anlatıldığında küçülüyor, bazıları ise ancak insanın kendi içinde kaldığında anlamını koruyor. Belki de yıllar içinde öğrendiğim en önemli şeylerden biri bu oldu: Herkes tarafından anlaşılmak zorunda değilim. Eskiden kendimi anlatmaya, yanlış anlaşıldığımda doğrularımı ispat etmeye, insa...

Karanlıktan Birkaç Cümle Belki de bu sorunun cevabını tek bir cümleyle vermek mümkün değil. Burada beni, profilimde gördüğünüz isimle tanıyacaksınız. Gerçek hayatta kim olduğumdan çok, kelimelerimin kim olduğunu merak etmenizi istiyorum. Bazen gecenin sessizliğinde ortaya çıkan bir düşünce, bazen yıllardır unutamadığım bir anı, bazen bir şarkının bıraktığı his... Hepsinin anlatılmayı bekleyen bir hikâyesi olduğuna inanıyorum. Ben de o hikâyeleri burada biriktiriyorum. Kimi zaman hayatı, kimi zaman insanları, kimi zaman aşkı, yalnızlığı, dostluğu ve kaybettiklerimizi yazacağım. Bazen de hiçbir anlamı yokmuş gibi görünen küçük bir anın içinde saklanan büyük bir duyguyu... Burayı kusursuz cümlelerin bulunduğu bir yer olarak düşünmeyin. Burası biraz benim dünyam. Kapısı herkese açık, ama herkesin göremeyeceği kadar da içeride... Belki bazı yazılarımda kendinizden bir şey bulacaksınız. Belki hiç tanımadığınız birinin düşüncelerine dalıp gideceksiniz. Belki de bir gece, saatler ilerlerken bu...