Aidiyet v Sadakat

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  Baz ı insanların bir mabedi vardır.

Kimi için bir caminin sessizliği, kimi için bir kilisenin çanı, kimi için denizin kıyısında yalnız başına oturduğu bir banktır. Benimki ise sarı ve laciverttir.

Benim mabedim Fenerbahçe'dir.

Bunu anlatmak için futbol demek yetmez. Çünkü Fenerbahçe benim için hiçbir zaman yalnızca bir futbol takımı olmadı.

O, bir çocuğun rüyasıydı.

Daha hayatın ne olduğunu tam anlamadığım yaşlarda, sarı lacivert renklerin bana neden bu kadar büyük bir mutluluk verdiğini bilmiyordum. Bir forma, bir atkı, televizyonda görünen o arma… Hepsi yetiyordu.

Çünkü çocukken bazı şeyleri açıklamazsın.

Sadece seversin.

Hem de nedenini bilmeden.

Belki de Fenerbahçe'yi sevmemin en güzel tarafı buydu. Bana hiçbir şey vaat etmeden sevdim onu. Bana her zaman kazanmayı, her zaman mutlu olmayı, her zaman istediğimi vermeyi söz vermedi.

Ama ben yine de sevdim.

Kazandığında sevindim.

Kaybettiğinde üzüldüm.

Kızdığımda bile vazgeçmedim.

Çünkü bazı sevgilerde hesap olmaz.

Karşılık beklemezsin.

“Bana ne verdin?” diye sormazsın.

Sadece yanında kalırsın.

Belki de sadakat dediğimiz şey tam olarak budur.

Fenerbahçe bana bunu öğretti.

Bir insanı, bir şeyi, bir değeri sadece güzel günlerinde sevmemeyi…

Kötü günlerinde de yanında durmayı.

Çocukken bunun adını bilmiyordum.

Şimdi biliyorum.

Buna sadakat deniyor.

Yıllar geçti.

Çocuk büyüdü.

Hayat değişti.

İnsanlar geldi, insanlar gitti.

Bazı sevgiler yarım kaldı, bazı dostluklar bitti, bazı hayaller başka bir zamana kaldı.

Ama sarı lacivert değişmedi.

Ben değiştim.

Fenerbahçe kaldı.

Belki bu yüzden ona olan sevgim biraz da çocukluğuma duyduğum özlem.

Çünkü o renklerde hâlâ hiçbir şeyden haberi olmayan bir çocuk var.

Kaybetmenin ne kadar acıtabileceğini bilmeyen…

Hayatın insanın elinden bazı şeyleri sessizce alabileceğini henüz öğrenmemiş…

Bir maçın başlamasını beklerken dünyanın en mutlu insanı olabilen bir çocuk.

Ve bazen düşünüyorum…

Belki de Fenerbahçe'yi bu kadar çok sevmemin nedeni, o çocuğu içimde hâlâ yaşatması.

Stada girdiğimde, tribünleri gördüğümde, o sarı lacivert renkler üzerime düştüğünde içimde bir şey değişiyor.

Sanki zaman biraz geriye gidiyor.

Sanki hayat bir süreliğine susuyor.

Ve ben yeniden çocuk oluyorum.

Elimde atkım.

Gözüm sahada.

Kalbim sarı lacivert.

İşte benim mabedim orası.

Kadıköy'ün çimlerinden çok daha büyük bir yer.

Bir stadın sınırlarına sığmayacak kadar büyük.

Çünkü benim Fenerbahçe'm bir arma değil sadece.

Bir hatıra.

Bir çocukluk.

Bir rüya.

Bir sadakat.

Bir aşk.

Ve belki de hayatım boyunca karşılığını hiç düşünmeden seveceğim en saf şey.

Fenerbahçe bana her zaman mutluluk vermedi.

Ama bana her zaman sevecek bir şey verdi.

Bazen bir insanın ihtiyacı olan tek şey de budur.

Bir yere ait olmak.

Bir şeyi hiçbir karşılık beklemeden sevmek.

Ve ne olursa olsun,

“Ben buradayım.”

diyebilmek.

Benim cümlem de hep aynı kalacak:

İyi ki Fenerbahçeliyim.

Çünkü bazı aşklar anlatılmaz.

Bazı aşklar yaşanır.

Benimki sarı lacivert.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yeni Bir Yol

Resim
  Kendime Kalan Yol Bazen insanın hayatında öyle dönemler olur ki, nereye gittiğini bilmeden yürür. Önünde bir yol vardır ama yolun sonunda ne olduğunu göremez. Arkasına dönüp baktığında ise geçtiği yolların hiçbirinin tesadüf olmadığını anlamaya başlar. Belki bazılarını kendi seçmiştir, bazılarına ise mecbur kalmıştır. Fakat hepsi, bugün olduğu insanın bir parçası olmuştur. Ben de zaman zaman kendimi böyle bir yolun üzerinde buluyorum. Çevremde insanlar konuşuyor, hayat bir şekilde devam ediyor, herkes kendi telaşının peşinden gidiyor. Ben ise bazen bütün bu kalabalığın içinde sessizleşiyorum. Söylemek istediğim çok şey oluyor ama her düşüncenin kelimelere dökülmesi gerekmiyor. Çünkü bazı duygular anlatıldığında küçülüyor, bazıları ise ancak insanın kendi içinde kaldığında anlamını koruyor. Belki de yıllar içinde öğrendiğim en önemli şeylerden biri bu oldu: Herkes tarafından anlaşılmak zorunda değilim. Eskiden kendimi anlatmaya, yanlış anlaşıldığımda doğrularımı ispat etmeye, insa...
Devamı

Hayat V Hayaller

Beni Hayat Değil, Yaşadıklarım Büyüttü Bazı insanların hayatı bir hikâyeyle başlar. Bazılarınınki ise daha ilk sayfası açılmadan mücadeleyle. Onun hikâyesi de böyle başlamıştı. 1998 yılının soğuk bir kış gününde, Adana'da dünyaya geldiğinde ailesi onun gelecekte nasıl bir hayat yaşayacağını bilmiyordu. Henüz dünyaya gelmeden önce başlayan telaş, doğumuyla birlikte daha da büyümüştü. Doktorların söyledikleri umut verici değildi. Yaşayıp yaşamayacağı bile kesin değildi. Ama o yaşadı. Belki de hayatındaki ilk mücadelesini daha ne olduğunu bile anlamadan kazanmıştı. Çocukluğu diğer çocuklarınkine pek benzemedi. Hastane koridorları, doktorlar, kontroller ve ameliyatlar onun hayatında sıradanlaşmıştı. Bir çocuğun oyunlarla, okul telaşıyla ve küçük hayallerle geçirmesi gereken yılların bir kısmı başka şeylerle geçti. O zamanlar bunun neden kendi başına geldiğini sorgulayacak yaşta değildi. Sadece yaşıyordu. Büyüdükçe bazı şeylerin farkına varmaya başladı. Hastane artık yalnızca hastane de...
Devamı

Acı Tercübe

  Boğazımda Kalan Düğüm Bazı insanlar hayatımıza girer ve çıkar. Bazıları ise hiç bizim olmadan, hayatımızın en uzun hikâyesine dönüşür. Benim hikâyem de böyle başladı. Yıllar önce, hayatımın yönünü henüz bulamadığım bir dönemdeydim. Okul bitmişti. Üniversiteye gidememiştim. İşim yoktu. Hayat önümde büyük ve sessiz bir boşluk gibi duruyordu. Elimde ise yalnızca birkaç hayal, biraz müzik ve zaman vardı. Sonra biriyle tanıştım. İlk başta hiçbir beklentim yoktu. Onun dertlerini dinledim. O benimkileri dinledi. Birbirimize sırlarımızı anlattık. Zamanla fark ettim ki ben onun hayatındaki küçük bir ayrıntı olmaktan çıkmış, kendi hayatımın merkezine onu koymaya başlamıştım. Ne zaman olduğunu bilmiyordum. İnsan bazı şeylerin başladığı anı hatırlayamıyor. Bir gün fark ediyorsun ki bir insanın mesajını bekliyorsun. Onun üzülmesine üzülüyor, mutlu olmasına seviniyorsun. Başka biriyle konuştuğunda içinin neden sıkıldığını anlayamıyorsun. Sonra bir gün gerçeği kendine itiraf ediyorsun. Ben onu ...
Devamı