Müslüm Gürses (Müslüm Baba) Boşa Geçen Senelerim Bende Kalsın Dokunmayın

 

Dokunmayın…

Yaklaşık üç ay sonra ilk kez odamda uyuyacağım.

Bunu söylerken kulağa sıradan geliyor. Oysa insan bir yere uzun süre uzak kaldığında, geri döndüğünde aynı duvarların bile değişmiş olduğunu hissedebiliyor.

Eylülün ortasındayız.

Yaz yavaş yavaş kendini geri çekiyor. Adana'nın o bunaltıcı sıcaklığı yerini serin bir havaya bırakırken, gökyüzü de mevsimin değiştiğini ilk yağmuruyla haber verdi.

Camın ardından yağmuru izliyorum.

Saat 03.36.

Masamın üzerinde bir Nescafe, hemen yanında küllükte usul usul tükenen bir sigara...

Odam sessiz.

Yalnızca dışarıdan gelen yağmurun sesi ve Müslüm Baba'nın sesi birbirine karışıyor.

“Dokunmayın” çalıyor.

Sonra o cümle geliyor:

“Boşa geçen senelerim bende kalsın, dokunmayın…”

İnsanın bazı şarkıları vardır.

Onları sevdiği için değil, kendisinden bir parça bulduğu için dinler.

Bu da onlardan biri.

Çünkü insan yaş aldıkça geçmişine farklı gözlerle bakmaya başlıyor. Bir zamanlar önemsiz sandığı şeylerin aslında ne kadar büyük yer kapladığını, geçtiğini düşündüğü bazı hikâyelerin hâlâ zihninin bir köşesinde yaşadığını fark ediyor.

Benim de kafamın içinde son zamanlarda fazlasıyla kalabalık var.

Takvimde işaretlenmiş bir tarih duruyor önümde.

Henüz o günün bana ne getireceğini bilmiyorum.

Sadece yaklaşmakta olduğunu biliyorum.

İnsan bazen bir tarihten değil, o tarihin arkasında saklanan ihtimallerden korkuyor.

Sonrasını hesaplamaya çalışıyor.

Hayatının hangi tarafının değişeceğini, hangi kapının kapanıp hangisinin açılacağını düşünüyor.

Fakat hiçbir hesabın sonucu kesin çıkmıyor.

Bir tarafta geçim derdi…

Öbür tarafta yarının ne getireceğine dair soru işaretleri…

İnsanın kendisine bile anlatmakta zorlandığı başka meseleler…

Hepsi zihnin aynı köşesinde toplanınca, gece olduğunda insanın uyuyası gelmiyor.

Sessizlik büyüyor.

Düşünceler daha yüksek sesle konuşmaya başlıyor.

Ben de uzun zamandır ilk defa odamda, bu sessizliğin ortasında oturuyorum.

Garip olan şu ki, dışarıdaki yağmur ne kadar dinginse içimdeki hava o kadar kapalı.

Ama bu kez hiçbir şeyi zorlamıyorum.

Ne geçmişi değiştirmeye çalışıyorum ne de yarının kapısını erkenden açmaya.

Sadece önümde duran birkaç saate bırakıyorum kendimi.

Belki insanın ara sıra buna ihtiyacı vardır.

Hayatın bütün yükünü aynı anda sırtından indiremese bile, birkaç dakikalığına yere bırakmaya…

Bir fincan kahvenin başında susmaya…

Bir sigaranın dumanına dalıp gitmeye…

Ve yıllardır içinde biriktirdiği cümlelerin arasından sessizce geçmeye…

Dışarıda yağmur devam ediyor.

Takvim ilerliyor.

Bazı tarihler yaklaşıyor.

Bazı cevaplar hâlâ ortada yok.

Ben ise bütün bunların arasında, gecenin bir köşesinde oturmuş, eski bir şarkının sözlerine takılıp kalmış durumdayım.

Geçmişe kızmıyorum.

Gelecekle kavga etmiyorum.

Sadece ikisinin arasında kendime küçük bir yer açmaya çalışıyorum.

Çünkü bazı şeylerin hesabı tutulmaz.

Bazı yılların açıklaması yapılmaz.

Bazı geceler de kimseye anlatılmaz.

Onlar insanın içinde kalır.

Tıpkı bu gece gibi…

Saat 03.36.

Kahvemden son yudumu alıyorum.

Küllükteki ateş artık neredeyse sönmüş.

Yağmur hâlâ camı dövüyor.

Müslüm Baba'nın sesi odanın içinde dolaşırken, o cümle bir kez daha kulağıma geliyor:

“Boşa geçen senelerim bende kalsın, dokunmayın…”

Belki de bazı şeyleri geride bırakmanın yolu onları unutmak değildir.

Onlarla yaşamayı öğrenmektir.

Ben de bu gece geçmişimi yanıma alıp geleceğe bakıyorum.

Ne çıkacağını bilmeden.

Nereye varacağını kestiremeden.

Sadece sessizce…

Çünkü bazı hikâyelerin sonun

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Yeni Bir Yol

Resim
  Kendime Kalan Yol Bazen insanın hayatında öyle dönemler olur ki, nereye gittiğini bilmeden yürür. Önünde bir yol vardır ama yolun sonunda ne olduğunu göremez. Arkasına dönüp baktığında ise geçtiği yolların hiçbirinin tesadüf olmadığını anlamaya başlar. Belki bazılarını kendi seçmiştir, bazılarına ise mecbur kalmıştır. Fakat hepsi, bugün olduğu insanın bir parçası olmuştur. Ben de zaman zaman kendimi böyle bir yolun üzerinde buluyorum. Çevremde insanlar konuşuyor, hayat bir şekilde devam ediyor, herkes kendi telaşının peşinden gidiyor. Ben ise bazen bütün bu kalabalığın içinde sessizleşiyorum. Söylemek istediğim çok şey oluyor ama her düşüncenin kelimelere dökülmesi gerekmiyor. Çünkü bazı duygular anlatıldığında küçülüyor, bazıları ise ancak insanın kendi içinde kaldığında anlamını koruyor. Belki de yıllar içinde öğrendiğim en önemli şeylerden biri bu oldu: Herkes tarafından anlaşılmak zorunda değilim. Eskiden kendimi anlatmaya, yanlış anlaşıldığımda doğrularımı ispat etmeye, insa...
Devamı

Hayat V Hayaller

Beni Hayat Değil, Yaşadıklarım Büyüttü Bazı insanların hayatı bir hikâyeyle başlar. Bazılarınınki ise daha ilk sayfası açılmadan mücadeleyle. Onun hikâyesi de böyle başlamıştı. 1998 yılının soğuk bir kış gününde, Adana'da dünyaya geldiğinde ailesi onun gelecekte nasıl bir hayat yaşayacağını bilmiyordu. Henüz dünyaya gelmeden önce başlayan telaş, doğumuyla birlikte daha da büyümüştü. Doktorların söyledikleri umut verici değildi. Yaşayıp yaşamayacağı bile kesin değildi. Ama o yaşadı. Belki de hayatındaki ilk mücadelesini daha ne olduğunu bile anlamadan kazanmıştı. Çocukluğu diğer çocuklarınkine pek benzemedi. Hastane koridorları, doktorlar, kontroller ve ameliyatlar onun hayatında sıradanlaşmıştı. Bir çocuğun oyunlarla, okul telaşıyla ve küçük hayallerle geçirmesi gereken yılların bir kısmı başka şeylerle geçti. O zamanlar bunun neden kendi başına geldiğini sorgulayacak yaşta değildi. Sadece yaşıyordu. Büyüdükçe bazı şeylerin farkına varmaya başladı. Hastane artık yalnızca hastane de...
Devamı

Acı Tercübe

  Boğazımda Kalan Düğüm Bazı insanlar hayatımıza girer ve çıkar. Bazıları ise hiç bizim olmadan, hayatımızın en uzun hikâyesine dönüşür. Benim hikâyem de böyle başladı. Yıllar önce, hayatımın yönünü henüz bulamadığım bir dönemdeydim. Okul bitmişti. Üniversiteye gidememiştim. İşim yoktu. Hayat önümde büyük ve sessiz bir boşluk gibi duruyordu. Elimde ise yalnızca birkaç hayal, biraz müzik ve zaman vardı. Sonra biriyle tanıştım. İlk başta hiçbir beklentim yoktu. Onun dertlerini dinledim. O benimkileri dinledi. Birbirimize sırlarımızı anlattık. Zamanla fark ettim ki ben onun hayatındaki küçük bir ayrıntı olmaktan çıkmış, kendi hayatımın merkezine onu koymaya başlamıştım. Ne zaman olduğunu bilmiyordum. İnsan bazı şeylerin başladığı anı hatırlayamıyor. Bir gün fark ediyorsun ki bir insanın mesajını bekliyorsun. Onun üzülmesine üzülüyor, mutlu olmasına seviniyorsun. Başka biriyle konuştuğunda içinin neden sıkıldığını anlayamıyorsun. Sonra bir gün gerçeği kendine itiraf ediyorsun. Ben onu ...
Devamı